Pieśń nad Pieśniami Miłości
(Pierwszy List do Koryntian, 13 Rozdział)
(1 wers)
I choćbym mówił jezykami
ludzi i aniołów
a miłości bym nie miał
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
(2 wers)
Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
(4 wers)
Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;
(5 wers)
nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego,
nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;
(6 wers)
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
(7 wers)
Miłość wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
(8 wers)
Miłość nigdy nie ustaje,
jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
(9 wers)
Po części bowiem tylko poznajemy,
po części prorokujemy.
(Powt. 7 wers)
Miłość wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
(12 wers)
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
(Powt. 7 wers)
Miłość wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
(Powt. 5 wers)
nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego,
nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;
(Powt. 6 wers)
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
(13 wers)
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.
Amen!