Niebieski, niebieski karawanie,
zawijający do doliny pełnej światła,
moją prawdziwą miłością jest człowiek,
który mógłby mnie otulać przez dziesięć tysięcy lat…
W dzikim, dzikim zawodzeniu wiatru
on jest domem poniżej łagodnego, żółtego księżyca
Więc niebieski, niebieski karawanie,
czy nie poniósłbyś mnie kiedyś do niego…?
Niebieski, niebieski karawanie,
czy nie możesz wygnać tych wszystkich łez?
Bo moją prawdziwą miłością jest człowiek,
którego nie widziałam prez lata…
Powiedział:
“Idź tam, gdzie iść musisz,
przecież należę do ciebie, póki nie nadejdzie kres mego życia.”
I jak głupia, karawanie, uwierzyłam mu,
i odeszłam.
Och, mój niebieski, niebieski karawanie,
droga jest dla mnie wielką przeszkodą,
bo moją prawdziwą miłością jest człowiek,
który tak naprawdę nigdy nie istniał…
Och, był taką cudowną fikcją
wymyśloną, by odeprzeć chłód.
Ale teraz, mój niebieski, niebieski karawanie,
czuję, że moje serce starzeje się…